اشعار

می‌کـشانم سوی درگاه تو جان خسته را            می‌گـشایم بر عطایت چشم‌های بسته را

می‌زنم پر با کـبـوترها به دور گـنـبـدت            می‌کنم راهی به صحنت این دل بشکسته را

می‌چکد از گوشۀ چشمم دمادم اشک شوق            تا که می‌بیـنم رواق و گنبد و گلدسته را

در میان سیل زوار تو همچون قطره‌ای            رنگ می‌بازم که گیرم رنگ یک دلبسته را

حرف‌هایم باتو بسیار است و بغضم در گلو            اشکهایم یک به یک گوید غم سربسته را

یک گره از کار من نگشوده هرگز دست خلق            پیش تو آورده‌ام من قـفـل‌های بـسـته را

هر قدم در این زیارت با تو نجوا می‌کنم            حـتم دارم بـشنوی این نغـمـه آهـسته را

قلب خود را هدیه آوردم برایت یا رضا            از کرامت کن قبول این چینی بشکسته را

اهتزاز پرچـمت بر روی آن گـنـبد طلا            گوئیا دست نوازش باشد این دلخسته را

هیچکس غیر از تو در این شهر نشناسد مرا            از سر خود وا مکن این عاشق وابسته را

زائـرت اینجا خـریـداری ندارد غـیر تو            کن سوا از بهرخود، این ازهمه بگسسته را

با نگـاهِ لطفِ بی‌انـدازه‌ات اعـجـاز شد            بی‌سوادی در حرم آمد، غـزل‌پرداز شد

‌می‌شود حس کرد لبخندِ خدا را در حرم            هر زمـان آوایِ نـقـاره طـنـین‌انداز شد

هر گرفتاری که آمد، دستِ خالی برنگشت            یک توسل کرد و بعد از آن گره‌ها باز شد

"خوش به حال آن کبوتر بچه‌ای" که در حرم            بال‌هایش را گشود و قسمتش پرواز شد

شیعه مدیون است بر چشمانِ عالِم‌پرورت            گـوشۀ چـشـمانِ تو شیخِ‌ بهـایی‌ساز شد

مرکزِ ثـقـلِ دیار عشق تنها مشهد است            "یا رضا جان" بر لب آمد، عاشقی آغاز شد

از نگـاهِ مهـربان و نورِ الطافِ تو بود            "آمدم ای شاه"، اگر زیباترین آواز شد

زائرِ کـویِ تو ای شـاهِ خـراسان تا ابـد            در کلاسِ بندگی، از دیگران ممتاز شد

هیچ‌جا چون مرقدت با خویش راحت نیستم            آمـدم زائـر بمـانم؛ فکـر حـاجت نیـستم

خوب می‌دانم خودت آورده‌ای مشهد مرا            من وگـرنه آنـقَـدَرهـم با لیـاقـت نـیـستم

آب سقّاخانه کاسه کاسه مستم کرده‌است            رعیت خود را ببخش، اهل رعایت نیستم

گـفـته‌ای آخر به داد زائـرانت می‌رسی            قول تو قول است؛ پس فکر قیامت نیستم

می‌شود با یک غذای حضرتی مهمان شوم؟            تا سخـن‌چـینان نگـویـند آشـنایت نیـستم

در طـوف کـعـبـۀ تو صـفا موج می‌زند            در زمــزم تـو آب بــقــا مـوج مـی‌زنـد

شاها! ز لطف توست که روز و شب این همه            بـر آســتــانــۀ تــو گــدا مــوج مـی‌زنـد

دست نـوازشت به سر زائرت گـواست            اینجا عـطـا به روی خـطا موج می‌زند

کس نارضا نرفـته از این آسـتان برون            در چـشـم زائـر تو رضـا مـوج می‌زند

دارالشّفاست کوی تو، جای شگفت نیست            اینجـا اگـر که شهـد شـفـا مـوج می‌زنـد

اینـجـا اگـر دعـا بـه اجـابـت نـمی‌رسـد            تا عرش از چه دست دعـا موج می‌زند

از هر دل شکسته صدا می‌رسد به گوش            در این حـرم همیـشه صدا موج می‌زند

با دست خـالی از حـرمت کس نمی‌رود            تـا روی گـنـبـد تـو طـلا مـوج مـی‌زنـد

کویت بهشت ماست که هرجا رویم باز            در دیـده اشک حـسرت ما موج می‌زند

دادی به «رستگار» هم اذن حضور را            زآن بر لـبـش سـپاس خـدا موج می‌زند

تو کـیـستی شریک غـم اهـل عـالـمی            در خـاک طـوس کـعـبـۀ اولاد آدمـی

هرکس که بی‌کس است تویی یار و همدمش            هر کس غریب شد تو بر او یار و همدمی

با آن‌که چار صحن تو از میهمان پُر است            مهـمـان‌نـوازتـر ز کـریـمـان عـالـمی

آن رازها که از همه پـوشـیده داشـتم            تنها در این حرم به تو گفتم، تو مَحرمی

تو حـجّ دائـم فـقـرایـی، تـو کـعـبـه‌ای            تو مروه، تو صفا، تو مقامی، تو زمزمی

من کیستم ز معصیت از خار، خارتر            تو کـیـسـتی عـزیـز رسـول مکـرّمی

بازم بخوان به پیش که من ذرّه‌ام تو مهر            وصلم نما به خویش که من قطره تو یمی

گـیرم به هیچ هم نخـرد هیچ‌کس مرا            تنـهـا تویی تویی که خـریـدار میثمی

ای‌کـاش که خـاک ره زوار تو بـاشـم            تـا آن‌که مـقـیـم تـو و دربـار تو بـاشم

ای‌کاش که مثل همه در مشهد قدست            مـهـمـان حـریـم تـو و زوار تو بـاشـم

بر گـنـبـد و گـلـدسـتۀ تو چـشم بدوزم            با شـوق «تمـاشایی گـلزار تو باشم»

ای کوثـر رأفت! به زلالی تو سوگـند            چون تـشنه‌لـبان، تـشنۀ دیدار تو باشم

یک لحظه رهایم مکن ای کعـبۀ امـید            آزادی‌ام این است گـرفـتـار تو بـاشـم

تا آن که نصیبم بشود نور تو، ای کاش            چون آینـه‌ها، نقـش به دیـوار تو باشم

وقـتی که طـبیب دل بـیـمار تو بـاشی            من صحتم این است که بیمار تو باشم

نیکوست که با وعدۀ تو، در سفر مرگ            دلـبــاخـتـۀ دیــدن رخـسـار تـو بـاشـم

بگـذار که مـانند «وفایی» هـمۀ عـمر            سیراب ز سرچـشمۀ سرشار تو باشم

آشفته‌تر از من کسی در بین مردم نیست            پیداست در اینجا کسی جز من چنین گم نیست

دورم نکن از خود؛ بیا آتش بزن جان را            این استخوان‌ها در حد یک مشت هیزم نیست؟

تا عـشق تو جا در دلـم وا کرد فهـمـیدم            هرگونه عشقی بی تو جز حس توهّم نیست

تا دارمت حتی به حاتم  رو نخواهم زد            آنجا که دریا هست پس جای تیمم نیست

جـلـد حــرم بـودن دلـیـل بـهـتـری دارد            چـشم کـبوتـرهای تو دنـبال گـندم نیست

وقتی که چـشم پنجـره ابریست یعنی که            فـولاد هم اینجا درونش بی تـلاطم نیست

بیـهـوده دنـیا رو نمی‌گـردم که درمـانم،            در نسخه‌ای غیر از بلیط مشهد و قم نیست

شیراز، مشهد، قم، مسیر مطلع الشمس است            ایران به غیر از خانۀ خورشید هفتم نیست

من از روز ازل آشفته‌ات بودم کماکان هم            نه تنها قلب من تقدیم تو بادا که این جان هم

به پابـوست بیـایم هیچ از دردم نمی‌نـالم            که دردم دوری‌ است و می‌رسد پیش تو درمان هم

شمالی‌ها مقرند اینچنین بعد از زیارت‌ها            که با برکت شود محصول شالی‌ها فراوان هم

گذرهایی که از زیر حرم وا شد نشان داده‌ست            همه مشهد به پاهای تو افتاده خیابان هم

به پایان آمد این شعرم، ارادت همچنان باقی‌ست            که از بیت نخست آشفته‌ات بودم، کماکان هم

ناگهان نوری به سویم آمد، از شب رد شدم            چشم دل را باز کردم، وارد مشهد شدم

ظرف خـالی‌ام دویده در پِی احـسان تو            یا علی موسَی‌الرِّضا! دست من و دامان تو

قُـلّۀ کـوه وقـارت مـعـدن الـماس‌هـاست            گنبد زرد تو خورشید دیار فارس‌‌هاست

بال و پرهای خیالم در هوایت رُشد کرد            کودکی‌هایم کنار حوض‌هایت رُشد کرد

قطره‌‌ای از اَبرِ مِهرت چشمه‌سار رحمت است            آب سقّـاخـانه‌های تو شراب جـنّت است

مِلک قلب عاشقان دربست، تحتِ رَهن توست            بابِ حاجات همه باب‌الجَواد صحن توست

دسـتـمـال اشک را با تـربـتت آمیـخـتـم            گریه‌های مادرم را در ضریحت ریختم

پنجـره فـولاد تو اعـجـاز را آغـاز کرد            نُطق طفـل لالِ مـادرزادِ ما را باز کرد

می‌تـوانی جـسمِ بی‌جـان مرا احـیا کـنی            در رواقت گُم شوم، شاید مرا پیدا کنی!

سَرخوشیِ تازه‌ای دادی سَرِ پیـری مرا            مثل کَفشِ کُهنه‌ای تحویل می‌گیری مرا

کـولـۀ سنـگـیـنـی از بـار گـنـاه آورده‌ام            "بر امام مـهـربـان خـود پـنـاه آورده‌ام"

تار و پود فـرش‌هایت را مَرمَّت می‌کنم            این سه‌ شب اندازۀ سی‌سال خدمت می‌کنم

عـاقـبت پـرونـدۀ تـفـسیرها مختومه شد            باطن هر یا رضا‌، یا حضرتِ معصومه شد

مشهد و قم تا ابد بانیِ خوش‌نامی ماست            این دو خطّه برکت ایران اسلامی ماست

در دل ما عشق این خواهر برادر را ببین            حُکمرانی کردنِ موسی‌بن‌جعفر را ببین

مـورِ ناچـیزم، به دربـار سلـیـمـان آمدم            دست‌بوسی، محـضرِ شاه خراسان آمدم

آه! درد لاعــلاج تـو مـرا بـیـمـار کـرد            روضۀ یَابْن‌َ الشَّبیبت چشم من را تار کرد

در آرزوی وصل، خزان شد بهـار ما            ای وای مــا و ایـن دل امــیــدوار مـا!

یاران امید یاری از او می‌برند و نیست            حـرفی دگـر ز یـار، دگـر در دیـار مـا

دوران غیبت است بسی سخت‌تر بر او            هر چـند سـخـت می‌گـذرد روزگـار ما

او وعده داده است که در جمعه می‌رسد            این جـمعه هم گذشت و نیامد قـرارِ ما

ما از گـنه به کار ظهـورش گره زدیم            بـا آن‌که او گـشـود گـره‌هـا ز کـار مـا

گـاهی اگر دعـای فـرج کـارگـر فـتـاد            شـد مـانـع فــرج، گـنـه بـی‌شـمــار مـا

بس شب گذشت و صبح برآمد ولی خدا!            کی می‌رسد به روز، شب انتـظار ما؟

بر روی آن نوشته که «یابن الحسن بیا»            هر لالـه‌ای که می‌دمـد از لالـه‌زار ما

دارد نوای نغـمۀ «عجّل علی ظهور»            آهـی کـه خیـزد از جـگـر داغـ‌دار مـا

بـاشـد اثـر کـنـد بـه دل مِـهـرپـرورش            اشکی که می‌چکد ز غمش بر عذار ما

پر کن دوباره کیل مرا، ایّها العزیز!            دسـت من و نـگـاه شما، ایّها العزیز!

رو از من شکسته مگردان! که سال‌هاست            رو کرده‌ام به سمت شما، ایّها العزیز!

جان را گرفـته‌ام به سرِ دست و آمدم            از کـوره‌راه‌های بلا، ایّــها العـزیـز!

چـیزی که از بزرگی تو کم نمی‌شود            این کاسه را...فَاَوفِ لنا، ایّها العزیز!

ما، جان و مال‌باختگان را رها مکن            بگـذار بگـذرد شب ما، ایّهـا العزیز!

خالی‌تر از دو دست من این چشمِ خالی است            محـتاج یک نگـاه شما، ایّها العـزیز!

حسین ای که از غمت، دلم جدا نمی‌شود            روح بدون عشق تو، رنگ خدا نمی‌شود

کسی بـدون نـام تو، بی خـبر از قیام تو            بی مـدد پـیـام تـو، غـم آشـنـا نـمـی‌شـود

قسم به آبـروی تو، به سرخی گـلـوی تو            که بی ولای تو ز ما، خدا رضا نمی‌شود

وقت نماز عاشقی، در عـرفات کوی تو            غیر بهـشت روی تو، قـبـله‌نـما نمی‌شود

"گرد حـرم دویده‌ام، صفا و مروه دیده‌ام            هـیچ کجـا برای ما، کـربـبـلا نـمی‌شود"

مشـتـری وصـال تو، شیـفـتـۀ جـمـال تو            عاشق خط و خال تو، اهل خطا نمی‌شود

آنکه به سینه می‌زند، دم از مدینه می‌زند            ذکر و نماز صبح او، هیچ قضا نمی‌شود

حسین در همین جهان، تو را بهشت می‌برد            منـتـظر شفـاعـت و، روز جزا نمی‌شود

با مشت گـره کرده، خـیابان به خیابان            وصل است در این واقعه میدان به خیابان

چون هست وطن عین حرم؛ در دل این جنگ            وابسته شده معنی «ایمان» به «خیابان»

فرماندۀ ما حکم به ما داد و پس از آن            با قـلـب، وفـادار شد ایـران به خـیابان

چه حس عجـیبی‌ست که انگار رسیدند            هـربار، شـهـیـدانِ دبـسـتان به خـیـابان

مبعوث شد این ملت و چندی‌ست که اینجا            نزدیک شده معنی «طوفان» به «خیابان»

فردای وطن در گرو غیرت ‌و عزم است            برخیز و بیا باز رجزخوان به خـیابان

سؤال فتح مبین را، جواب در راه است            بزن به قلب ستم، فتح باب در راه است

الا کسی که طمع بُرده‌ای بر این وادی            به چشمت آب، ولیکن سراب در راه است

صدای موشک سجـیل در فلک پـیچـید            که ای یهود! شرار عذاب در راه است

حساب ظلم تو از حد، اگرچه بیرون است            ولی بدان که حساب و کتاب در راه است

به لاله‌های به خون خفتۀ وطن سوگـند            بـهـار تـازۀ ایـن انـقـلاب در راه اسـت

عـلـم به‌دوشِ مردم، مـیان میدان گفت:            «هنوز لشگر پا در رکاب در راه است»

برای فتح نهایی بخوان تو "سورۀ فتح"            طـنـین پـای گل بـوتـراب در راه است

همه دعـای فـرج را به روی لب دارند            قسم به نـور، که آن آفتاب در راه است

به پای بوسی آن باغبان «وفایی» گفت:            «چقدر غنچۀ پُر از گلاب در راه است»

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

در جنگ با سیاهی، بردار توشهْ‌راهی            جز اشک ما سلاحی، بهتر به کف نداریم

فرزندِ خاکِ غیرت، با دشمنش چه بیعت؟!            ما هـیچگـونه نسبت، با ناخـلـف نداریم

مائیم قوم سلمان، از جنگـمان مترسان            ما جز میان میدان، این‌سان شعف نداریم

با یاد فـتح خـیبر، چون مالک و ابوذر            چـشـم امـید جـز بر شـاه نـجـف نداریم

شبِ سیاهِ جهان ممـلو از سـپـیده شده            بهشت، روشن از این نورِ نو رسیده شده

دوباره چـشمِ جهـان شاهـدِ پـدیده شده            صدایِ مرحمت از آسِمان شـنیده شده

عجب شکوه عجیبی‌ست، محشر آمده است

کریمه، دخترِ موسی‌بن‌جعفر آمده است

نـیـامـده بـرکـاتـش گـرفــتـه دنــیـا را            همین که آمده، شرمنده کرده دریا را

شِـفـا بـه مـحـضـرِ او آوَرَد تـمـنـّا را            خـبر کـنـیـد زِ اعـجـاز او مسـیـحا را

برای محفلِ پروانگان چُنان شمع است

کنارِ سفرۀ او جمعِ سائلان جمع است

به جز نگاهِ کریمانه‌اش، نگاهی نیست            بیا به سویِ اجابت، زیاد راهی نیست

مسیرِ خیر همین است؛ اشتباهی نیست            به غیرِ حضرتِ معصومه سرپناهی نیست

از ابـتـدا هـمـه جا سـرپـنـاهِ مـا بـوده

به دست‌های کـریـمـش نگـاهِ مـا بوده

نمادِ عفّت و حُجب و وقارِ فاطمه است            تجـلّیِ هـمـۀ اقــتــدارِ فـاطــمـه اسـت

اگر که قلبِ کسی بی‌قرارِ فاطمه است            مزارِ دخترِ موسی، مزارِ فاطمه است

حریمِ حـضرتِ زهـراست آسـتانـۀ او

پـنـاهِ مـاسـت دعــاهـایِ مــادرانـۀ او

شبیه او به کـرامت کسی نخواهد دید            به هرکه محضرش آمد، هدیّه‌ای بخشید

گرفته نور زِ لطفش ستاره و خورشید            غـبارِ خـاکِ مـزارش مراجـعِ تـقـلـید

به فـیض آمده فـیـضیّه از فـیوضاتش

ملائکه همه در حیرت از مناجـاتـش

نـصـیبِ خـادمِ او افـضلِ مـراتـب شد            گـدایِ خانـۀ او صاحـبِ مـناصب شد

وَ خاک، با نظرش حسرتِ کواکب شد            برایِ زائرِ او هم بهـشـت واجـب شد

ملیکۀ ملکوت است و خواهرِ سلطان

به قـولِ اهلِ معـارف، عـقـیـلـۀ ایران

رسید شعر به اینجا و حرفِ غربت شد            گـریزِ روضۀ ما زینب و اسارت شد

در آن غروبِ نفسگیر، خیمه غارت شد            نـوشـته‌اند که در شـام هـم قـیامت شد

سـرِ بـرادرِ زینب کجا؟ خـرابه کجا؟

کـشـید عـاقـبت او را رقـیّه تا به کجا

همسایه، سـایه‌ات به سرم مسـتدام باد            لطـفـت هـمیـشه زخـم مرا الـتـیـام داد

وقـتی انـیـس لحـظـۀ تـنهـایی‌ام تـویی            تنهـا دلیـل اینکه من اینجـایی‌ام، تویی

هر شب دلم قـدم به قـدم می‌کـشد مرا            بی‌اخـتـیار سـمت حـرم می‌کـشـد مرا

با شـور شهـر فـاصـلـه دارم کـنار تو            احـساس وصـل می‌کـنـد آدم کـنار تـو

حـالی نگـفـتـنـی به دلـم دست می‌دهد            در هر نـمـاز مـسجـد اعـظـم کنار تو

تا آسـمـان خـویش مرا با خـودت بـبر            از آفـتــاب رد شـده شـبـنـم کـنـار تـو

بـا زمـزم نـگـاه، دمـادم هـزار شـمـع            روشن کـنـند هـاجر و مـریم کـنار تو

در این حریم، سینه زدن چیز دیگری‌ست            خـونـین‌تـر است ماه مـحـرم کـنار تو

مـا بـا تـو در پـنـاه تـو آرام می‌شـویـم            وقـتی که با ملائـکه هـمگـام می‌شویم

ما در کـنار صحـن شما تـربیت شدیم            داریم افـتخـار که هـمشهـری‌ات شدیم

زیبـاتـرین خاطره‌هامان نگـفـتـنی‌ست            تصویر صحن خلوت و باران نگفتنی‌ست

باران مـیان مـرمـر آئـیـنه دیـدنی‌ست            این صحنه در برابر آئـینه دیـدنی‌ست

مرغ خیال سمت حریمت پـریده است            یعنی به اوج عشق همین جا رسیده است

خوشبخت قوم و طایفه، ما مردم قمیم            جاروکشان خواهر خورشید هـشتـمیم

اعجاز این ضریح که همواره بی‌‌حد است            چیزی شبیه پنجـره فـولاد مشهد است

من روی حرف‌های خود اصرار می‌کنم            در مـثـنوی و در غزل اقـرار می‌کنم

ما در کـنار دخـتر موسی نـشـسـته‌ایم            آئـیـنـه‌ایـم و محـو تـمـاشا نـشـسـتـه‌ایم

اینجا کویر داغ و نمک زار شور نیست            ما رو به روی پـهـنۀ دریا نشـسـته‌ایم

قم سال‌هاست با نفسش زنده مانده است            باور کـنـید پـیـش مـسیـحا نـشـسـته‌ایم

بـوی مـدیـنه می‌وزد از شهـر ما، بـیا            ما در جوار حضرت زهـرا نشسته‌ایم

از ما به جز بدی که ندیـدی ببخشمان            از دست ما چه‌ها که کشیدی ببخشمان

من هم دلیـل حـسرت افـلاک می‌شوم            روزی که زیر پای شما خاک می‌شوم

حرم امن تو کافی‌ست هراسان شده را            مثل شه راه بده آهوی گـریان شده را

دل سـپردیم به آن معـجـزۀ چـشـمانت            تا که آبـاد کـنی خانـۀ ویـران شـده را

مِهر تو باعث خاموشی آتشـدان است            خارج از دست خلیل است، گلستان شده را

گندم ری به تنـور کـرمت پخـته شود            از تو داریم پس این مزرعۀ نان شده را

هرچه شد خرج حرم ارزش او بیشتر است            از طلا حرف نزن، نقرۀ ایوان شده را

گر قرار است جبینش به قدومت نرسد            کافرش بیش نخـوانیم مسلمان شده را

در محـلّه خـبر لطف تو بهـتر پـیچـید            پخش کردند اگر قصۀ مهمان شده را

شـدنی نیست کـرم داشـتـه بـاشی، امّا            دستگیری نکنی دست به دامان شده را

پـنجـره ساخته‌ای دور ضریح کرمت            تا ببـنـدند به آن زلف پریشان شده را

ما فقط ظاهری از اوج تو را می‌بینیم            گذری نیست به معراج تو حیران شده را

امشب از آسمان مه انور رسیده است            آئـیـنه‌ای ز نـور پـیـمـبـر رسیده است

این جـلوه و جلال کدامین ستاره است            کز آسمان‌ به جلوۀ دیگر رسیده است؟!

کـم کم طـلـوع صبـح وفـا دیـدنی شود            گوئی شب فـراق به آخـر رسیده است

یک گل به نام حضرت معصومه از خدا            امشب به دست موسِیِ جعفر رسیده است

هـفت آسـمان نـظاره‌گـرِ او بُوَد که او            با شوکت و جلالت و با فر رسیده است

آئـیـنـه‌دار زُهـر‌ۀ زهـرا رسـیـد و بـاز            گـفـتند نـور زُهـرۀ ازهـر رسیده است

این است گوهری که ز دریای علم و دین            بر ساحـل حـقـیقـتِ بـاور رسیده است

این است آن کریمه که از جود و مکرمت            فیضش به ناتوان و توانگر رسیده است

این است آن شفیعه که از قدر و منزلت            آوازه‌اش به عرصۀ محشر رسیده است

کـم گـفـتـه‌ام اگـر که بگـویـم بـرای او            همچون مقام ساره و هاجر رسیده است

از داسـتــان غُــربـت درد آشــنـای او            موجی ز درد بر مـژۀ تر رسیده است

کی نا امـید می‌رود از درگهـش بـرون            هرکس که با امید به این در رسیده است

بـر زائـر بـهـشـتـی کـویش نـدا دهـنـد            لب تشنه‌ای به چشمۀ کوثر رسیده است

با الـتـفات اوست «وفایی» اگر تو را            از کـردگار رزق مـقـدّر رسیـده است

شـجـر نـــور، نــوبــر آورده            بحـر تـوحـیـد، گـوهـر آورده

آسـمــان ولایـت و عـصـمـت            بهر خـورشـیـد، اخـتر آورده

لاله‌ای سرزده که از فـیضش            صـد بـهــار مــعــطــر آورده

دخـتــر آورده بـانـوی اسـلام            یـا که بـر خـلـق مـادر آورده

نجمه، خورشید عالم افروزی            بهر موسی بن جـعـفـر آورده

یـا مـگـر دخــتــر رســول‌الله            زیـنـب از بهـر حـیـدر آورده

پــدر و مــادرم فــدایـش بــاد            که چو معصومه دختر آورده

حـبـّذا حـبـّذا کـه بـر سه امـام            عمّه و دخت و خواهر آورده

اوّل صــبــح مــاه ذیــقــعـــده            آفـــتـــابـــی مــــنـــّور آورده

آفـتابی که ماه و خـورشـیدش            بــوسـه از آسـتــان بــرآورده

جـبرئیل از خدا بر این دختر            صــلــوات مـــکــــرر آورده

صدق و اخلاص و صبر زینب را            بـــا جــــلال بـــــرادر آورده

فـاطـمه عصمت خدای غفور

که به معـصومه آمده مشهور

عصمت داور است این دختر            گل پیـغـمـبـر است این دختر

بعـد زهـرا و عـمـه‌اش زینب            بهترین دختر است این دختر

ز آنچه گـفـتـند در فضایل او            بهـتر و برتر است این دختر

در جلال و کمال و قدر و شرف            تـالـی مـادر اسـت این دخـتر

لـیـلـةالـقــدر مـوسِـی‌ِ جـعـفـر            سـورۀ کـوثـر است این دختر

پـای تا سـر رضا و سر تا پا            موسِی‌ِ جعفر است این دخـتر

دستـگـیـر هـمـه گـنـهـکـاران            در صف محشر است این دختر

نـخـل سـرسـبز گـلـبـن قـرآن            شهر دین را "در" است این دختر

آفـــتـــاب دل امــــام جــــواد            بر رضا خواهر است این دختر

مــادرش پــارۀ تــن احــمـــد            بضعۀ حـیدر است این دخـتر

در دو عالم چو مادرش زهرا            بر زنان سرور است این دختر

مـاه رخـسـار آن بـتـول مـقام

نقش گلبوسه دارد از سه امام

عصمت کـبریاست معصومه            قـبـلـۀ اولـیـاسـت مـعـصـومه

بـضـعـۀ پـاک مـوسـی‌جـعـفر            جسم و جان رضاست معصومه

پای تا سر چو عمه‌اش زینب            دخت زهـرانماست معصومه

هـمـه خـلـقـنـد زیـر سـایـۀ او            آفـتـاب خـداسـت مـعـصـومـه

درّ تـقـوی و گـوهر عـصمت            یم حـلم و حـیاست معـصومه

زخم دل را ز مرحمت مرهم            درد جان را دواست معصومه

بوی عطر بهشت در نفـسـش            همچو خیر النساست معصومه

این نـدا سـر دهـنـد، قـمـّیـون            روز محشر، کجاست معصومه

اهـل قـم! خـلـق را پـناه دهـید            که پـنـاه شـماست مـعـصومه

روضه‌اش جان فزاتر از کعبه            قـبـلۀ جـان مـاست معـصومه

بـیـن صـحـن طـلا و آیـنه‌اش            جای سعی و صفاست معصومه

پـایـتخـت حکـومـتـش در قـم            به جهان مـقـتداست معصومه

این جهان جسم و او بُوَد جانش

پــدر و مــادرم بـه قـربـانـش

دخت موسی که طور دل حرمش            جان کند زندگی ز فیض دمش

چـشـم مـا و غـبــار زائــر او            دست ما و عـنایت و کـرمش

از صفّـائـیـه‌اش، صفا خـیزد            ارم مــاسـت شــارع ارمــش

در خــیــابــان آســـتـــانــۀ او            لرزه افـتد فـرشـته بر قـدمش

جنب صَحـنـینِ او بُوَد رودی            که به هر قطره هست فیض یمش

سال‌ها روز و شب به فیضیّه            نـور دانش دمـیده از حـرمش

من و مـدح کـریـمـۀ عـترت؟            به خدا مدح عـالم است کمش

هر که در قـم زیـارتش نکـند            بوده بر جان خویشتن ستمش

همه چون اهل قم گدای وی‌اند            از عرب بر گرفته تا عجمش

هر که بر خاک او نکرد سجود            هست یکسان وجود با عدمش

نه عـجـب گر فـرشتگـان آیند            در پـی خـاکـبـوسـی خـدمـش

تا بگیری مراد خویش ز وی            به جواد و رضا بده قـسـمـش

فیض عالم از این درت بخشند

آنچه خواهی فزون ترت بخشند

عرض حاجت به دخت موسی کن            هر چه خواهی از او تمنّا کن

دست خود زن گره به غرفۀ او            گـره از کـار عـالـمـی وا کن

از نـسـیم درش بـبر فـیـضـی            بعد از آن معجـز مـسیـحا کن

خیز! برگِرد این مزار بگرد!            کـعـبـۀ روح را تـمـاشــا کـن

تـربت بـی‌نـشـان فـاطـمـه را            در دل ایـن مـزار، پـیـدا کـن

چون نگـاهـت به قبر او افتاد            گـفـتـگـو با مـزار زهـرا کـن

بـا چــراغ کـریــمـۀ عـتــرت            خویش را غرق در تجلّی کن

به مـزارش بـگـیر دست دعا            در حـریـمـش نـمـاز برپا کن

عـقـدۀ دل به مـهـر او بگـشـا            دیده از اشک شوق دریـا کن

حجّت بن الحسن در این حرم است            سِـیـر مـاه جـمـال مــولا کـن

ذرّه شـو پیـش آفـتـابِ رخـش            نـاز بـر مـهـر عــالــم‌آرا کـن

دیـدۀ دل در این حـرم بـگـشا            سِـیـر دیـدار حـق‌تـعـالـی کـن

بضعۀ پاک مرتضی این‌جاست

خواهر حضرت رضا این‌جاست

ای قم از مقدمت بهشت برین            حـرمـت رشک بـاغ عـلـیـّین

دخـتـر دیـن و خـواهـر قـرآن            جـان طـاهـا، سـلالـۀ یـاسـین

قهـر تو نار و مهـر تو جـنت            بغض تو تلخ و حبّ تو شیرین

بــنــدۀ آســمــان تـو غـلـمـان            خـادم درگـه تـو حـورالـعـیـن

خاکـبـوس تو فوج فوج ملک            پـرده‌دار تـو جـبـرئـیـل امـین

دانـه چـیـن تـو طـایـران سما            سـائـلان تو سـاکـنـان زمـیـن

خـلعـت عـصـمـتت بـرازنـده            نام معصومه حق توست یقین

با ولایت سبک روم ز صراط            گرچه بـارم بسی بُوَد سنگـین

تو و زهرا و عـمـه‌ات زینب            آفـتـاب و مـه و سـتــارۀ دیـن

نه عجب گر به احـترام، پدر            بوسدت همچـنان کـتاب مـبین

حبّ من، بغض من، برای شماست            دین همین است، نیست نیست جز این

دین من حبّ دوستان شماست

مذهبم بغض دشمنان شماست

ای تو در دل، مزار تو در قم            وی حـریـم تـو قـبــلـۀ مــردم

قرص نانی ز مطبخت خورشید            دانـه‌هـای کـبــوتــرت انـجــم

باغ خـلقـت ز عـطر تو خـرم            ملک هستی به بحر جودت گم

تا تو از نسل او ظهـور کـنی            مـیـل حـوّا کـشـیـد بـر گـنــدم

هـم تـو آبـاء سـبـعـه را بـانـو            هم تو بر امّـهـات اربـعـه، امّ

گریه و عجـز و نـاله، عادتُنا            عـفو و جود کرم، سجّـیـتـکـم

از حریم تو می‌رسد شب و روز            نور بر هشت خلد و نه طارم

نه عجب گر کند به مدح تو صدق            هل اتی، قدر، یُـذْهِـبَ عـنکـم

مـیــوۀ قـلـب مـوسِـیِ جـعـفـر            مـونـس جـان حـجّـت هـشـتـم

بــود آئــیـنــۀ دلـت را نـقــش            از کـلام خــوش امــام شـشـم

که تـجـلّی گه قـیـام، قـم است

حـرم یـازده امــام، قــم اسـت

ای تــجــلـّی‌گـه خــدا دل تــو            گل تـوحـیـد رُسـتـه از گِل تو

نخـل طـوبـای موسِیِ جـعـفر            علم و فضل و کمال حاصل تو

همه اسرار این جهـانِ وجـود            مـثـل آئـیــنـه در مـقــابـل تـو

نه همین اهل قـم گـدای تـوأند            که هـمـه عـالـمـنـد سـائـل تو

بوده از کودکی عیان به همه            عـلـم تو، فـقـه تو، مـسائل تو

علمای بزرگ فـقـه و اصول            همه زانـو زده به مـحـفـل تو

اهل قم سر بر آسـمان بـردند            به عـنـایات و لطف کـامل تو

شهر قم کوچه کوچه از در و بام            غرق گل شد به خاطر دل تو

گل چه باشد! قسم به حق خدا            جـان مـا هـم نـبـود قـابـل تـو

سر و پای برهنه، جان بر کف            اشعـریّـون به گرد محـمل تو

دوستان را چـراغ دل روشن            کور شد چشم خصم غافل تو

بـا ورود تـو در مـدیـنــۀ قــم

تـافـت نـور خـدا به سـیـنۀ قم

رفت از قم به بانگ: قم شیطان            تا تو باشی چـراغ محـفـل آن

قـم مدینه شد و تو فـاطـمه‌اش            خـانـه‌ات بـیـت قــادر مـنــّان

خاک قم گشته بود کُحل بصر            سنگ آن درّ و گوهر و مرجان

بیت موسی بن خزرج از تو گرفت            آبرو همچـو روضۀ رضوان

مادرت آنچه در مدیـنه کـشید            همه را کرد شهر قـم جـبران

گر عدو سوخت بیت زهرا را            شـد درِ خــانـۀ تـو گـلـبــاران

هـفـده روز بیـشـتـر نگـذشت            مرغ جانت پرید سوی جـنان

داغ زهـرا دوبــاره شـد تـازه            تا تو جان دادی ای فدایت جان

همه عـمر شریف تو بگذشت            با غم و درد و گریه و هجران

سال‌ها می‌گریستی که به ظلم،            پــدرت بـود گــوشــۀ زنــدان

سـال‌هـا در غــم بــرادر بـود            همچو زینب دو دیده‌ات گریان

داشتی درد و رنج و غم، دائم

دیـدی از کـودکی سـتـم، دائم

اهل قم سوخت پای تا سرشان            در غـم بـضـعـۀ پـیـمـبـرشان

خون دل در وجودشان جوشید            اشک، جاری ز دیـدۀ ترشان

اشـعـریـّون بـه گـرد تـابـوتت            دست غم می‌زدند بر سرشان

گویی از مـاتـم تو جـان هـمه            شد به سختی جدا ز پیکرشان

ارتحـال تو در بـهـار شـبـاب            مـردم قــم نــبــود بــاورشـان

صبح روز عـزای تو گـردید            تیره‌تر از غروب محشرشان

خاک، گِل شد ز اشک مردم قم            بر، گـل در بـهـار پـرپـرشان

گویی از دست رفته بود همه            پـدر و مــادر و بــرادرشــان

چشم مردان ز اشکِ خونین سرخ            همه زن‌ها سـیـاه معـجـرشان

همه یـاقـوت اشـک بـاریـدنـد            شد نهان تا به خاک گوهرشان

روز دفن جـنـازه‌ات، سـادات            گـریه کـردند بهـر مـادرشان

داغ بابت نـرفـتـه بـود از یاد            ماند بر سیـنـه داغ دیگـرشان

گرچه جانت ز غم رسید به لب

بدنت، روز دفن گشت، نه شب

بی‌تو طوطیّ جان ترانه نداشت            دانه جز اشک دانه دانه نداشت

دل نـورانی تو در همه عـمر            جز غم و غصّۀ زمانه نداشت

پـدرت در خـزانـه بعـد رضا            چون تو دردانه‌ای یگانه نداشت

داشت غیر از تو دختران دگر            مثل تو دختری به خانه نداشت

غم هجران تو را به هر سو برد            همچو مرغی که آشیانه نداشت

مثل تو، ای کـشیده کوه فراق            هیچکس بار غم به شانه نداشت

جغـد غم، ای بهشت خوبی‌ها            به جز از سینۀ تو لانه نداشت

وای در روز حشر بر چشمی            کز غمت خون دل روانه نداشت

گرچه در موج غصّه جان دادی            بدنت جـای تـازیـانـه نـداشت

حـرم تو نشان شهـر قـم است            حـرم مـادرت نـشـانـه نداشت

آتش خـانـه‌اش بـدان وسـعـت            چون شرار دلش زبانه نداشت

آنکه سیلی به روی زهرا زد            غیر بغض علی بهانه نداشت

می‌سزد خون چکد ز دیدۀ تو

در غــم مــادر شــهــیــدۀ تـو

اهل قم، سرفراز و مفـتخـرند            پــیــرو عــتـرت پـیــامـبـرنـد

اهل قم، گر ز جان خود گذرند            از شما خـانـدان نـمـی‌گـذرنـد

اهل قم، در کلاس مکتب عشق            از همه خلـق سـرفـرازتـرنـد

اهل قم، در حمایت از عترت            همه همدست و یار یکـدگرند

اهل قم، در ریاض مهر علی            همگان برگ‌های یک شجرند

اهل قـم، روز میـهـمـانـداری            میهمان را چو جان خود شمرند

اهل قم، کی چو اهل شام به ظلم            میهمان را سوی خـرابه برند

اهل قم، کی چو کوفه مهمان را            با لب تـشـنه سر ز تن ببـرند

اهل قـم، گر یـتـیـم را بـیـنـند            تا ابد اشک ریز و نوحه گرند

اهل قـم، فخـر عـالـمـنـد همه

شعـلۀ شعـرِ «میـثـم‌ند» هـمه